Kleine Beerze RAAPrap_7004_KLBE16_20240501_definitief

<p>Archeologische resten zijn slechts mondjesmaat aangetroffen. In het uiterste zuiden van het plangebied is bij de eerste halen van de kraan een oeverbeschoeiing bestaande uit plaggen aangetroffen.<br>Daarnaast is aan de zuidkant van de hoogwatergeul ? ter hoogte van de Muyster molen ? een mogelijke afslagtak waargenomen. De interpretatie is echter niet geheel zeker. Ook met betrekking tot vondsten is het resultaat beperkt. In de zones waar maaiveldverlagingen hebben plaatsgevonden, zijn in bezandingspakketten meerdere metalen objecten, waaronder een loden hanger, een zilveren ring en enkele zilveren munten, en enkele scherven aardewerk uit de 18e-20e eeuw verzameld. Ter hoogte van de Muyster molen zijn enkele losse baksteenfragmenten gevonden. Waarschijnlijk behoren deze tot de molen.</p><p>Naast de werkzaamheden in het beekdal, is een begeleiding uitgevoerd in het kader van het graven van boomgaten nabij de kerktoren van Oostelbeers en de sloop van de brug bij ?t Heike. Tijdens de begeleiding van de boomgaten zijn geen archeologische resten aangetroffen, mede vanwege het feit dat de ingrepen in het esdek bleven steken. Uit het onderzoek bij de brug bij ?t Heike bleek dat onder de verstoring van de huidige brug een gereduceerde zandlaag aanwezig was. Hieronder kwam een pakket waarin dwars over de beek planken ingeslagen waren. De planken waren aan de stroomafwaartse zijde op enkele plaatsen verstevigd met ingeslagen palen. Het lijkt hier te gaan om de 19e eeuwse bekisting om droog te kunnen werken. De brug was koud gefundeerd op het (stevige) zand. Er zijn geen resten van eventuele voorgangers gevonden. De kans is groot dat een eventuele houten voorganger volledig is verwijderd tijdens de bouw van de stenen brug. Ook kan niet volledig worden uitgesloten dat de oudere brug niet op precies dezelfde plek heeft gelegen als de 19e eeuwse opvolger. Als gevolg van het rechttrekken van de Kleine Beerze is het namelijk mogelijk dat ook de locatie van de brug iets is verschoven.<br>kele zilveren munten, en enkele scherven aardewerk uit de 18e-20e eeuw verzameld.</p><p>Tot slot, is nader onderzoek gedaan naar een vuursteenvindplaats die is geïdentificeerd door Kees Huijbers, amateurarcheoloog van de lokale heemkundekring de Hoge Dorpen. Tijdens zijn vele zoektochten heeft hij in het deelgebied ?Dorp aan de Beek? een concentratie vuurstenen werktuigen uit de prehistorie gevonden op een kleine dekzandopduiking in het beekdal. Op basis van de analyse van de vondsten (732 stuks in totaal) blijkt dat het gaat om artefacten uit het laat paleolithicum, het mesolithicum en het neolithicum. Om beter inzicht te krijgen in de gaafheid van de vindplaats is een booronderzoek uitgevoerd. Hieruit blijkt dat inderdaad sprake is van een kleine dekzandopduiking onder een esdek. Tegelijkertijd is echter gebleken dat de vondsthoudende laag verstoord is geraakt als gevolg van landbouwkundige bewerkingen (ploegen/eggen). Dit is ook de reden waarom zoveel materiaal aan het oppervlak te vinden is. Hierdoor is (helaas) geen sprake meer van een behoudenswaardige vindplaats.</p>