Definitief archeologisch onderzoek bij de Monsterseweg 29-37 Gemeente Den Haag

<p>Het terrein aan de Monsterseweg 29-37 kent een lange geschiedenis. Op een met bomen en struiken begroeid duin vestigden de eerste bewoners zich in de tweede helft van het eerste millennium voor Chr. en richtten daar hun huisplaats in. Waarschijnlijk waren het mensen die van elders uit het kustgebied afkomstig waren. Op hun erven richtten ze een boerderij op, gelegen naast de akkers waar ze hun gewassen verbouwden. Het vee hielden ze vermoedelijk op graslanden vlakbij. Hun eigen activiteiten zorgden ervoor dat een deel van de vegetatie op het duin tijdens de bewoning verdween en dat het duinzand kon verstuiven. Toch was deze verstuiving niet van die mate dat het duin moest worden verlaten. Tot in de Romeinse tijd bleef het duin bewoond tot aan het begin van de Romeinse tijd (eerste eeuw na Chr.) en werd het duin tot in de 2de of 3de eeuw bezocht getuige een sluitvondst uit die tijd. Na de Romeinse tijd wordt het gebied verlaten. Echte grootschalige verstuivingen vinden pas plaats in de loop van de middeleeuwen, vermoedelijk vanaf de 10de-11de eeuw als gevolg van landgebruik en verdroging van het landschap.<br>De mensen keren vervolgens vanaf de 12de eeuw weer terug en treffen daar een open duinlandschap aan met voornamelijk grasvegetatie. Op dezelfde plaats als waar gedurende de ijzertijd is gewoond, worden nieuwe erven ingericht met bootvormige woonstalhuizen opgetrokken uit vlechtwanden met mogelijk rieten dak. De middeleeuwse bewoners waren van eenvoudige komaf en voorzagen in hun onderhoud met hetgeen de akkers in de buurt en het vee dat ze hielden opleverden. Gegeven de jongste datering van het aardewerk zal de bewoning na 1300 na Chr. niet meer zijn voortgezet. Mogelijk leverden de karige gronden nog onvoldoende voedsel of waren er andere redenen om de locatie te verlaten.</p>