ผลของโปรแกรมการรับรู้สมรรถนะแห่งตนในการฝึกกล้ามเนื้อหายใจด้วยชี่กงแบบประยุกต์ต่อความสำเร็จในการหย่าเครื่องช่วยหายใจในผู้ป่วยที่มีภาวะหายใจล้มเหลว

การวิจัยกึ่งทดลอง (quasi-experimental research) มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของโปรแกรมการรับรู้สมรรถนะแห่งตนในการฝึกกล้ามเนื้อหายใจด้วยชี่กงแบบประยุกต์ต่อความสำเร็จในการหย่าเครื่องช่วยหายใจและผลลัพธ์ทางคลินิกในผู้ป่วยที่มีภาวะหายใจล้มเหลว ที่ใส่ท่อช่วยหายใจและเครื่องช่วยหายใจ หอผู้ป่วยอายุรกรรม โรงพยาบาลธรรมศาสตร์เฉลิมพระเกียรติ กลุ่มตัวอย่างประกอบด้วยผู้ป่วยที่มีภาวะหายใจล้มเหลว ที่ใส่ท่อช่วยหายใจ จำนวนทั้งสิ้น 60 ราย ซึ่งมีคุณสมบัติตามเกณฑ์คัดเข้า แบ่งเป็นกลุ่มควบคุม 30 รายและกลุ่มทดลอง 30 ราย กลุ่มควบคุมได้รับการพยาบาลตามแนวทางปกติ ในขณะที่กลุ่มทดลองได้รับโปรแกรมการรับรู้สมรรถนะแห่งตนในการฝึกกล้ามเนื้อหายใจด้วยชี่กงแบบประยุกต์ โปรแกรมการฝึกใช้ระยะเวลาประมาณ 3-7 วัน จนกว่าจะถอดเครื่องช่วยหายใจได้ เครื่องมือที่ใช้ในการคัดเลือกกลุ่มตัวอย่างประกอบด้วย 1) แบบประเมินระดับความรุนแรงของโรค (APACHAE score II) และ 2) แบบประเมินภาวะสับสน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บข้อมูลประกอบด้วย 1) แบบวัดอาการหายใจลำบากในขณะหย่าเครื่องช่วยหายใจ (Dyspnea for Weaning Visual Analogue Scale) 2) แบบประเมินความสำเร็จในการหย่าเครื่องช่วยหายใจ 3) มาโนมิเตอร์สำหรับประเมินความแข็งแรงของกล้ามเนื้อ และ 4) สไปโรมิเตอร์สำหรับประเมินปริมาตรอากาศที่ใช้ในการหายใจวิเคราะห์ข้อมูลส่วนบุคคลและข้อมูลการเจ็บป่วยด้วยสถิติไคน์สแควร์ และสถิติไลน์ลี่ฮูด วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติที และสถิติทีคู่ผลการศึกษา พบว่า1. ภายหลังการทดลอง อัตราความสำเร็จในการหย่าเครื่องช่วยหายใจ ระหว่างกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุมไม่มีความแตกต่างกัน2. ภายหลังการทดลอง กลุ่มทดลองมีผลลัพธ์ทางคลินิกของ PImax, tidal volume และ dyspnea score ดีกว่ากลุ่มควบคุม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (t = 7.38, p< .001, t = -3.44, p< .001 และ t = 2.58, p< .05 ตามลำดับ)3. ภายหลังการทดลอง กลุ่มทดลองมีผลลัพธ์ทางคลินิกของ PImax, tidal volume และ dyspnea score ดีกว่าก่อนได้รับโปรแกรมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (t = 10.67, p< .001, t = -13.20, p< .001 และ t = 2.39, p< .001 ตามลำดับ)ผลการวิจัยครั้งนี้แสดงให้เห็นว่า โปรแกรมการรับรู้สมรรถนะแห่งตนในการฝึกกล้ามเนื้อหายใจด้วยชี่กงแบบประยุกต์สามารถเพิ่มความแข็งแรงของกล้ามเนื้อหายใจ ปริมาตรอากาศที่ใช้ในการหายใจ และลดอาการหายใจลำบากในขณะหย่าเครื่องช่วยหายใจ ในผู้ป่วยที่มีภาวะหายใจล้มเหลว