สนทนาสัมพันธ์ในวาทกรรมว่าด้วยเรื่อง intersex ในสังคมไทย

งานวิจัยนี้ศึกษาวาทกรรมเกี่ยวกับ Intersex ในสังคมไทยเพื่อตอบคำถามในประเด็นร่างกายและตัวตนของบุคคล Intersex งานวิจัยนี้มีพื้นฐานความคิดที่ยืนยันว่าวาทกรรมมีลักษณะเป็นการสนทนาสัมพันธ์โดยมีเงื่อนไขด้านแรงผลักเพื่อตอบสนองต่อวาทกรรมที่มีมาก่อนและอาจมีผลต่อวาทกรรมที่จะเกิดขึ้นในอนาคต งานวิจัยนี้วิเคราะห์กลไกทางภาษาและตีความการสนทนาสัมพันธ์ระหว่างเสียงทางสังคมที่สื่อแทนวาทกรรมเกี่ยวกับ Intersex รวบรวมตัวบทจากบทความวิชาการ ข่าวหนังสือพิมพ์ ความเห็นสาธารณะ และเรื่องเล่าจากการสัมภาษณ์ ซึ่งเป็นตัวแทนเสียงของกลุ่มบุคคลในสังคมไทย ผลการศึกษาในระดับจุลภาคพบว่าสถาบันทางการแพทย์ สื่อหนังสือพิมพ์ สาธารณชนกลุ่มที่ 1 และบุคคล Intersex ที่ไม่ใช่นักเคลื่อนไหว ใช้กลไกทางภาษาหลายรูปแบบเพื่อสื่อแทนลักษณะ Intersex ตามกรอบพยาธิวิทยา ผู้ผลิตตัวบทกลุ่มนี้ยืนยันว่า Intersex เป็นความผิดปกติด้านพัฒนาการทางเพศและเป็นอุปสรรคต่อระบบการแยกเพศแบบคู่ตรงข้าม ตัวบทที่ผลิตตามระเบียบวาทกรรมดังกล่าวจึงมักอ้างถึงบุคคล Intersex ด้วยคำว่า “ผู้ป่วย” “ผู้มีภาวะเพศกำกวม” หรือ “คนสองเพศ” ผู้ผลิตตัวบทกลุ่มนี้เสนอให้บุคคล Intersex พึ่งพาขั้นตอนทางการแพทย์เพื่อค้นหา “เพศที่แท้จริง” ในทางตรงกันข้าม กลุ่มบุคคล Intersex ที่เป็นนักเคลื่อนไหวและสาธารณชนกลุ่มที่ 2 สื่อแทนวาทกรรม Intersex ในขอบเขตของความหลากหลายทางชีววิทยา และแสดงน้ำเสียงเชิงวิพากษ์ต่อระบบความรู้เรื่องเพศที่ครอบงำสังคมไทย ผลการศึกษาในระดับมหภาคเปิดเผยว่าเสียงของผู้ผลิตตัวบททั้ง 6 กลุ่มขับเคลื่อนพลวัตทางความหมายของ Intersex เสียงของกลุ่มแรกสนับสนุนวาทกรรมที่มีอำนาจนำ ทำหน้าที่เสมือนแรงผลักเข้าสู่ศูนย์กลางโดยแยกลักษณะ Intersex ออกจากระบบเพศธรรมชาติ ส่วนเสียงของกลุ่มนักเคลื่อนไหวและสาธารณชนกลุ่มที่ 2 ทำหน้าที่เสมือนแรงเหวี่ยงออกจากศูนย์กลางเพื่อเคลื่อนความหมายของ Intersex สู่แนวการตีความใหม่ แม้จะเป็นเพียงเสียงส่วนน้อย แต่ยังคงมีบทบาทสำคัญต่อการรับรู้ทางสังคม จึงส่งผลให้วาทกรรมเกี่ยวกับ Intersex สะท้อนภาวะหลายเสียง คือมีทั้งเสียงที่สื่อแทนอำนาจนำ และเสียงที่สนับสนุนแนวการตีความใหม่ ปรากฏการณ์นี้ชี้ให้เห็นว่าการอธิบายความหมายของ Intersex ในสังคมไทยไม่มีกลุ่มใดที่เป็นเจ้าของคำอธิบายเพียงกลุ่มเดียว