Een kijkje in het Rijksmonument Merm-Wolfhoeksestraat te Elst, gemeente Overbetuwe

<p>In opdracht van N.V. Nederlandse Gasunie heeft RAAP Archeologisch Adviesbureau in juli 2010 een opgraving uitgevoerd ter hoogte van de vindplaats Merm-Wolfshoek te Elst in de gemeente Overbetuwe. De perskuip die hier zal worden aangelegd in het kader van de aardgastransportleiding Angerlo-Beuningen bevindt zich binnen het Rijksmonument (wettelijk beschermd archeologisch monument) met AMK-nummer 1099. Het doel van de opgraving was het veiligstellen van de wetenschappelijke informatie van de archeologische vindplaats die tijdens het inventariserend veldonderzoek aangetroffen is (b ehoud ex situ). Er is één werkput aangelegd (WP 1) met een lengte van 30 m en een breedte van 5 m in de hartlijn van de toekomstige gasleiding, ter hoogte van de perskuip die voor het in- en uittredepunt van de gestuurde boring noodzakelijk is.</p><p>In de opgravingsvlakken zijn archeologische grondsporen waargenomen, bestaande uit zestien kuilen, twee paalkuilen, een waterkuil en drie greppels. Het archeologisch onderzoek in WP 1 heeft 5.439 vondsten opgeleverd met een totaalgewicht van circa 178 kg. De vondsten komen uit vrijwel alle grondsporen, de bouwvoor en de bovenste twee vondstlagen. Met name de waterkuil S 18 en de greppel S 20 bevatten veel vondsten. De meeste sporen en verreweg het grootste deel van het vondstmateriaal stammen uit de Midden Romeinse tijd.</p><p>Er zijn aanwijzingen gevonden voor vijf verschillende gebruiksfasen vanaf de Late IJzertijd. Dat blijkt niet alleen uit de aanwezigheid van drie opeenvolgende vondstlagen (S 2, S 5 en S 29/30), maar ook uit de analyse van de sporen, het vondstmateriaal en de 14C-dateringen. De sporen en vondsten maken overigens deel uit van een (veel) groter vondstcomplex en moeten, gezien tegen deze achtergrond, beschouwd worden als een (zeer) bescheiden uitsnede van de vindplaats Merm-Wolfhoeksestraat. Aan de onderzoeksresultaten kunnen dan ook maar tot op zekere hoogte conclusies worden verbonden, althans voor wat het hele nederzettingsareaal betreft.</p><p>De oudste fase (met landbouwactiviteiten) kan worden toegewezen aan de Late IJzertijd en wordt gevolgd door gebruiksfasen in de Midden Romeinse tijd, de Midden tot Laat Romeinse tijd en de Vroege en Volle Middeleeuwen. De jongste (vijfde) fase betreft het gebruik van het gebied als akkerland vanaf het eind van de Middeleeuwen. Voor alle fasen zijn ter plekke aanwijzingen aangetroffen om te kunnen stellen dat er al die tijd bewoning plaatsvond in de directe of wat wijdere omgeving.</p>