Archeologisch onderzoek Warehouse Waalwijk Sluisweg, gemeente Waalwijk

In opdracht van Unibouw BV heeft Geonius Archeologie in de periode mei en juni een archeologisch bureauonderzoek uitgevoerd voor het plangebied Warehouse Sluisweg te Waalwijk, gemeente Waalwijk. Aanleiding voor het uitvoeren van het bureauonderzoek is de aanvraag van een omgevingsvergunning ten behoeve van de bouw van een distributiecentrum. Volgens het vigerende bestemmingsplan dient voor deze locatie bij bodemingrepen groter dan 5.000 m2 en dieper dan 50 cm –mv middels een archeologisch onderzoek aangetoond te worden dat de bouw van het distributiecentrum geen archeologische waarden verloren gaan. Om na te gaan welke archeologische waarden eventueel aanwezig kunnen zijn binnen het plangebied is een bureauonderzoek uitgevoerd. Een bureauonderzoek dient opgesteld te worden om tot een gespecificeerde verwachting voor aan te treffen archeologische resten te komen voor het plangebied. In deze rapportage wordt de gespecificeerde verwachting direct getoetst door middel van een verkennend booronderzoek, waarbij de intactheid van de oorspronkelijke bodemopbouw in kaart wordt gebracht. De resultaten van deze beide onderzoeken worden in deze rapportage samengevat en vormen de basis voor het archeologisch proces dat uiteindelijk leidt naar vrijgave van het terrein. Tijdens het bureauonderzoek is op basis van geomorfologische bodemkundige gegevens de ontwikkeling van het plangebied vastgesteld. Hieruit kan geconcludeerd worden dat de diepere ondergrond van het plangebied in de laatste IJstijd gevormd is. In het plangebied is toen dekzand afgezet. In het begin van het Holoceen werd het warmer, steeg de zeespiegel, waardoor de waterafvoer naar zee stagneerde. Hierdoor werd het plangebied natter en ontwikkelde zich er veengroei. Dit ging door tot in de Middeleeuwen. Vanaf 1421 wordt het plangebied meermaals overspoeld door zee inbraken en worden er kleiige sedimenten in het plangebied afgezet. Volgens het verwachtingsmodel van de gemeente Waalwijk waren de pleistocene dekzandafzettingen in mindere mate geschikt voor bewoning, maar kunnen resten van bewoning evenmin uitgesloten worden. Vanaf het Neolithicum is het plangebied te nat geweest voor bewoning totdat het in de elfde of twaalfde eeuw het veen ontgonnen werd. In eerste instantie voor weidegrond, daarna voor turfwinning. Vanaf deze periode kunnen dus archeologisch restanten van bewoning terug gevonden worden. Totdat het in 1421 weer overspoeld wordt. Aangezien op historisch kaarten het plangebied als onbebouwd staat afgebeeld kan er aangenomen worden dat er in het plangebied vanaf 1421 echter geen bewoning meer heeft plaatsgevonden. Op basis daarvan kan gesteld worden, dat het plangebied een lage tot middelhoge verwachting heeft voor het aantreffen van bewoningsresten uit het Paleolithicum en het Mesolithicum en een middelhoge voor het aantreffen van bewoningsresten uit de Late Middeleeuwen. Uit het verkennend booronderzoek is gebleken dat een groot gedeelte van het plangebied intact is en dat enkel de top van het veen waarschijnlijk verspoeld en of ontgonnen is. De archeologische verwachting voor het aantreffen van archeologische waarden uit de Middeleeuwen kan daarom voor het gehele plangebied naar beneden bijgesteld worden. De zuidwesthoek van het terrein is geheel verstoord. Naar verwachting worden hier geen archeologische waarden meer aangetroffen. Op intacte delen van het terrein bevinden eventueel aanwezige archeologische resten bevinden zich echter minimaal twee meter beneden het huidige maaiveld. De verwachting is dan ook dat deze niet bedreigd worden door de huidige bouwplannen. Het advies van Geonius luidt dan ook om het plangebied vrij te geven, tenzij er bodemingrepen worden uitgevoerd die dieper gaan dan twee meter beneden het huidige maaiveld.