การรับรู้และความเชื่อในสังคมไทยที่มีอิทธิพลต่อการตัดวงจรสัตว์จร

สุนัขและแมวเป็นสัตว์ที่ผู้คนนิยมเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงเสมือนเป็นสมาชิกของครอบครัวทำหน้าที่เติมเต็มทางด้านความรู้สึก ลดทอนความเหงาของมนุษย์ สัตว์เลี้ยงจำเป็นต้องพึ่งพามนุษย์ในด้านอาหาร ที่อยู่อาศัย และการรักษาโรค แต่ในประเทศไทยข้อมูลจากสำนักงานปศุสัตว์ ในปี พ.ศ. 2559 ระบุว่ามีสุนัขและแมวไม่มีเจ้าของจำนวนสูงถึง 1,232,588 ตัว ที่ถูกทอดทิ้งให้กลายเป็นสัตว์จร เผชิญความทุกข์ เสี่ยงต่อการถูกทารุณกรรมหรือถูกนำไปกักขังไว้ที่ศูนย์พักพิงที่มีสุขลักษณะที่ไม่ดี งานวิจัยนี้ต้องการศึกษาแนวทางการจัดการกับต้นตอของปัญหาการทอดทิ้งสัตว์เลี้ยง ซึ่งคือพฤติกรรมของมนุษย์ ที่มีอิทธิพลมาจากการรับรู้และความเชื่อที่ส่งผลให้เกิดปัญหาสัตว์จรซ้ำ โดยทำการวิจัยเชิงคุณภาพกับกลุ่มตัวอย่างที่มีความเกี่ยวข้อง ทำงานใกล้ชิดหรือมีส่วนได้ส่วนเสียจากปัญหาสัตว์จร เพื่อสะท้อนปัญหา การรับรู้และความเชื่อของผู้ที่ทอดทิ้งสัตว์ ผลการศึกษาพบว่าต้นเหตุของการเกิดปัญหาสัตว์จรที่ควรได้รับการแก้ไขคือ การรับรู้และความเชื่อว่าสัตว์เป็นเพียงทรัพย์สิ่งของ ประกอบกับความเชื่อเรื่องการดูแลสัตว์ที่ไม่เหมาะสม เช่น การไม่ทำหมันให้สัตว์ การเลี้ยงสัตว์ระบบเปิด เกิดทัศนคติที่มองสัตว์มีสถานะด้อยกว่า ขาดความตั้งใจในการดูแลสัตว์เลี้ยง นำมาซึ่งการแสดงพฤติกรรมที่ละเลยหรือทอดทิ้งสัตว์เลี้ยงให้กลายเป็นสัตว์จร การแก้ไขการรับรู้และความเชื่อเหล่านี้ควรทำควบคู่กับการบังคับใช้กฎหมายจากรัฐอย่างจริงจัง เพื่อเป็นการควบคุมพฤติกรรมที่แท้จริงของคนในสังคม