SAMOOBRONA INDYWIDUALNA W PERSPEKTYWIE OGÓLNEJ TEORII SZTUK WALKI

Perspektywa i cel. Ramy teoretyczne współtworzą tu Ogólna Teoria Sztuk Walki i koncepcja kultury bezpieczeństwa. Celem opracowania jest opis i próba wyjaśnienia problemu treści i przejawów fenomenu samoobrony – aktualnie, w krajach Zachodu.
Materiał i metody. Zastosowano trzy komplementarne metody badań jakościowych: długoletnią obserwację uczestniczącą, analizę treści literatury przedmiotu oraz metodę sądów eksperckich/sędziów kompetentnych. To zostało uwzględnione łącznie w szerokim dyskursie źródeł i opracowań. Było tylko jedno pytanie skierowane do ekspertów samoobrony: Jakie jest znaczenie samoobrony, jej sens i przejawy dzisiaj na Zachodzie? Zapytano 7 ekspertów z Europy – posiadaczy stopni 8‒10 dan w goshinjutsu (jap. sztuka samoobrony) i w innych sztukach walki. Uwzględniono wypowiedzi bezpośrednie, a także zastosowano analizę źródeł – publikacji książkowych, nagrań video, dokumentów organizacyjnych, i opracowań naukowych.
Wyniki. Wyniki badań przedstawiono w czterech częściach, odnoszących się kolejno do wypowiedzi ekspertów w kwestiach ogólnych, walk grupowych, roli szermierki i w dyskusji. Został ukazany podstawowy kanon, dotyczący realnej walki i samoobrony, stosowanej techniki i taktyki. Eksperci wskazują na konieczność stosowania specjalistycznego treningu. Skuteczność w samoobronie wymaga: dość dużej wszechstronności w wyszkoleniu, wyboru technik realnie skutecznych, właściwych metod nauczania, i wiedzy psychologicznej. Tylko umiejętność walki w różnych dystansach i pozycjach, oraz wybór odpowiednich technik zapewni zwycięstwo w realnej walce.
Wnioski. Różnie ujmowany jest sens samoobrony i różnie się ona przejawia. W wersji skrajnie skomercjalizowanej jest tylko produktem na sprzedaż. Bywa też głównym sensem treningu sztuk walki. Także umiejętności szermiercze są tu przydatne.