นาฏยศิลป์ไทยร่วมสมัยในการแสดงแสงเสียงประกอบจินตภาพ เรื่อง วังลดาวัลย์ อดีตอันรุ่งเรือง สู่ปัจจุบันอันรุ่งโรจน์

วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มุ่งศึกษาและวิเคราะห์รูปแบบการแสดง ตลอดจนความสำคัญของการแสดงนาฏยศิลป์ไทยร่วมสมัย ในการแสดงแสงเสียงประกอบจินตภาพ เรื่อง วังลดาวัลย์ อดีตอันรุ่งเรือง สู่ปัจจุบันอันรุ่งโรจน์ ที่ส่งผลต่อบริบททางสังคม โดยการเก็บรวบรวมข้อมูลด้านเอกสาร (Review Data) และการเก็บรวบรวมข้อมูลภาคสนาม (Field Data) ผลการวิจัยพบว่ารูปแบบการแสดงประกอบด้วย บทการแสดง นักแสดง เครื่องแต่งกาย เพลงและดนตรีที่ใช้ในการแสดง ฉาก สถานที่ในการแสดง อุปกรณ์ประกอบการแสดง แสงที่ใช้ในการแสดง เสียงที่ใช้ในการแสดง การแต่งหน้าและทำผม การคัดเลือกนักแสดง การฝึกซ้อม ที่สำคัญที่สุดคือ ลีลาและท่าทางการเคลื่อนไหวในรูปแบบนาฏยศิลป์ไทยร่วมสมัย ซึ่งมีแนวคิดในการออกแบบลีลาและท่าทางการเคลื่อนไหวที่มาจากการเคลื่อนไหวตามชีวิตประจำวัน (Everyday Movement) และศิลปะแนวเรียบง่าย (Minimalism) ซึ่งเป็นแนวความคิดของการแสดงนาฏยศิลป์หลังสมัยใหม่ หรือโพสต์โมเดอร์นดานซ์ (Post – Modern Dance) ประกอบกับการแสดงละคร (Acting) การแสดงละครภาพนิ่งหรือตาโบลวิวังต์ (Tableau vivant) โนราห์ ซัดชาตรี และบัลเล่ต์โรแมนติก ซึ่งรูปแบบการแสดงที่ได้กล่าวมาในข้างต้นนี้ ปรากฏอยู่ในแนวความคิดในการสร้างสรรค์ผลงาน การกำกับการแสดง การบริหารจัดการแสดงอย่างสร้างสรรค์และมีประสิทธิภาพของศาสตราจารย์ ดร. นราพงษ์ จรัสศรี อันเป็นแนวทางในการศึกษา วิเคราะห์ และสร้างสรรค์ผลงานการแสดงนาฏยศิลป์ไทยร่วมสมัย ในการแสดงแสงเสียงประกอบจินตภาพที่สำคัญต่อไปในอนาคต ทั้งนี้ความสำคัญของการแสดงนาฏยศิลป์ไทยร่วมสมัย ในการแสดงแสงเสียงประกอบจินตภาพ เรื่อง วังลดาวัลย์ อดีตอันรุ่งเรือง สู่ปัจจุบันอันรุ่งโรจน์ ยังส่งผลต่อบริบททางสังคมหลายด้าน ที่สำคัญที่สุดคือ ด้านสังคมและวัฒนธรรม ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงขนบธรรมเนียมประเพณีและศิลปะแขนงต่างๆ ด้านการศึกษาประวัติศาสตร์ ด้านคุณธรรมและจริยธรรม ที่ปรากฏอยู่ในวัฒนธรรมองค์กรของสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ ซึ่งแต่เดิมคือ วังลดาวัลย์ เป็นต้น

本研究旨在探究并分析当代泰国舞蹈艺术的表现形式及其核心价值，针对视听融合影像展演作品《王家达苑：从辉煌往昔到璀璨今朝》展开研究，探讨其对社会语境的影响。本研究通过文献资料（"Review Data"）与实地调研数据（"Field Data"）开展数据收集工作。研究结果显示，该展演的表现形式涵盖表演文本、演员阵容、服饰妆造、配乐与演奏乐器、舞台空间、展演场地、展演道具、舞台灯光、音效设计、化妆与发型设计、演员选拔流程以及排练活动，其中最为核心的是当代泰国舞蹈艺术的肢体语汇与动作姿态。该展演的动作设计理念源自日常动作（"Everyday Movement"）与极简主义（"Minimalism"），属于后现代舞（"Post-Modern Dance"）范畴，同时融合了戏剧表演（"Acting"）、静态造型（"Tableau vivant"）、诺拉舞、传统舞蹈与浪漫芭蕾的创作手法。上述展演形式均源自那拉蓬·吉拉西（Dr. Narapong Jirasri）教授创造性且高效的展演创作、导演与管理理念，可作为未来当代泰国舞蹈视听融合影像展演的研究、分析与创作参考。此外，《王家达苑：从辉煌往昔到璀璨今朝》的展演对多维度社会语境产生影响，其中最核心的为社会与文化层面：其既反映了各类传统习俗与分支艺术门类，也涵盖历史教育维度与伦理道德内涵，这些内容均体现在原作为王家达苑的王室财产办公室的组织文化之中。