Replication Data for: Transect-rapport 3029: Een Archeologisch Bureauonderzoek. Haarlem, Papentorenvest 20-20b. Gemeente Haarlem

Op basis van het bureauonderzoek ligt het plangebied oorspronkelijk op de flank van de strandwal van Haarlem. Deze strandwal is gevormd tijdens het Neolithicum en is vanaf die tijd bewoonbaar geweest. Door de vorming van de strandwallen langs de Nederlandse kust, is het gebied achter de strandwallen geleidelijk afgesloten geraakt van zee. De stijgende zeespiegel leidde er in deze periode toe dat ook het grondwater bleef stijgen. Zo vernatte het gebied achter de strandwallen en kon in de loop van de Bronstijd veenvorming optreden. Naar verloop van tijd is hierbij ook het plangebied met veen bedekt geraakt. Met uitsluiting van lokaal ontwaterde plaatsen in het veen, vormde het veen geen geschikte woonplaats. Of in het plangebied sprake is van ontwaterd (‘veraard’) veen is onbekend. Zodoende geldt in het plangebied (vooralsnog) een middelhoge verwachting voor de perioden Neolithicum en Bronstijd en een lage verwachting voor de periode van de IJzertijd tot en met de VroegeMiddeleeuwen.In de omgeving van het plangebied is tot op heden alleen sprake van archeologische resten uit de periode 14e tot 20e eeuw. De daar (bij archeologische onderzoeken) aangetroffen resten hangen samen met de uitbreiding van de stadskern van Haarlem naar het oosten. Het Scheepsmakerskwartier, waarin het plangebied zich bevindt, is pas vanaf de 14e eeuw binnen de stadsmuren komen te liggen. Bij de realisatie van het kwartier is het terrein opgehoogd met klei uit het Spaarne en met afval uit de stadskern. In de loop van de tijd is in de omgeving (blijkens archeologische onderzoeken) een gefaseerd ophogingspakket ontstaan, waarbinnen vaak tussen drie en vijf verschillende ‘leefniveaus’ te onderscheiden zijn.In het plangebied is op grond van historische kaarten sprake geweest van bewoning in de periode vanaf 1560 tot heden. In de loop van de tijd hebben verschillende bouwfasen plaatsgevonden. Het vroegste kaartbeeld waarop bebouwing langs de Scheepmakersdijk met een onbebouwd achterperceel te zien is, is de vroeg 19e-eeuwse Kadastrale Minuut. Ouder kaarten tonen bebouwing, óf zijn onnauwkeurig. Een deel van de huidige bebouwing gaat terug tot aan 1865. Het grootste deel van de bebouwing in het plangebied dateert echter van na 1920. De aanwezigheid van bebouwing op historische kaarten maakt dat het plangebied een hoge verwachting heeft op het aantreffen van historische bebouwingsresten. Tevens kunnen erf gerelateerde resten aanwezig zijn. De gaafheid van de resten hangt af van de verstoringen die in het verleden hebben plaatsgevonden bij verbouwingen. Op basis van bouwtekeningen wordt rekening gehouden met plaatselijke verstoringen (poeren) tot minstens 44 cm -Mv en, onder de bestaande garage, met een betonvloer tot 30 cm -Mv. Onder de betonvloer en tussen poeren kunnen zich nog wel (intacte) archeologische resten bevinde