การแปลภาษาถิ่นภาษาญี่ปุ่นที่ใช้ในฐานะภาษาแสดงบทบาท: กรณีศึกษาการ์ตูนญี่ปุ่นฉบับแปลไทย

สารนิพนธ์นี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษากลวิธีการแปลภาษาถิ่นในการ์ตูนญี่ปุ่นของนักแปลชาวไทย และ 2) เพื่อศึกษาปัจจัยที่ส่งผลต่อการแปลภาษาถิ่น ดำเนินการวิจัยโดยการรวบรวมตัวอย่างการแปลภาษาถิ่นจากหนังสือการ์ตูนแปลไทยที่แปลหลัง พ.ศ. 2540 ทั้งหมด 18 เรื่อง ได้ตัวอย่างตัวละครที่พูดภาษาถิ่นทั้งหมด 35 ตัวละคร มาเทียบกับหนังสือการ์ตูนต้นฉบับภาษาญี่ปุ่น แล้วนำมาวิเคราะห์ และสรุปในเชิงพรรณนาจากการศึกษาพบว่า กลวิธีการแปลภาษาถิ่นญี่ปุ่นทั้งหมด 5 กลวิธีประกอบด้วย การแปลเป็นภาษามาตรฐาน การแปลโดยใช้ภาษาถิ่นในภาษาปลายทาง การแปลโดยใช้ภาษามาตรฐานและภาษาถิ่น การแปลโดยใช้ภาษาถิ่นเสมือน และการแปลโดยใช้การทับศัพท์ โดยกลวิธีที่พบการใช้ในหมู่นักแปลชาวไทยมากที่สุดคือ การแปลเป็นภาษามาตรฐาน คิดเป็นร้อยละ 62.2 นอกจากนี้ พบการใช้เชิงอรรถเพื่ออธิบายเสริมความในกรณีที่การใช้ภาษาถิ่นมีความสำคัญต่อการทำความเข้าใจเนื้อเรื่อง ปัจจัยที่คาดว่าส่งผลต่อการเลือกกลวิธีการแปลภาษาถิ่นของนักแปลอาจแบ่งได้เป็น 2 ประการคือ ปัจจัยอันเกิดจากตัวนักแปล และปัจจัยอื่น ๆ โดยปัจจัยอันเกิดจากตัวนักแปลได้แก่ ก.ความชำนาญในการใช้ภาษาถิ่น และ ข.การตระหนักถึงความสำคัญของการใช้ภาษาถิ่นของตัวละคร ส่วนปัจจัยอื่น ๆ ได้แก่ ก.กฎเกณฑ์ของสำนักพิมพ์และดุลยพินิจของกองบรรณาธิการ และ ข.บุคลากรที่เกี่ยวข้องที่มีความรู้ด้านภาษาถิ่นไทย