Turfstraat 23: De Sleepdragende Page

De aanleiding voor het archeologisch onderzoek is het voornemen om de keldervloer ca. 55 cm te verdiepen om extra stahoogte te verkrijgen voor toiletvoorzieningen in een nieuwe horecagelegenheid. Omdat het plangebied zich in een zone met een zeer hoge archeologische waarde bevindt is de ontgraving archeologisch begeleid. Deze waarde is in het bestemmingsplan vastgelegd en de voorschriften zijn dat ingrepen groter dan 10m2 een archeologische onderzoeksplicht hebben. tijdens een vooronderzoek door de stadsarcheoloog de heer dr. M. Groothedde was al vastgesteld dat de bovenste 40 cm bestond uit een puinige laag met vooral postmiddeleeuwse vondsten. Centraal in de ruimte bleek een grote beerput onder de vloer aanwezig. De put zou worden behouden en de inhoud ongemoeid gelaten. Een opgraving vanaf de keldervloer werd niet nodig gevonden. Er kon worden volstaan met een archeologische begeleiding. De puinige laag mocht door de aannemer worden verwijderd waarna de beerput en de onderste laag archeologisch kon worden gedocumenteerd. De te verwijderen archeologische laag bestond uit een ophogingslaag zonder duidelijke sporen als kuilen etc. Wel kwam er baksteenwerk tevoorschijn, waaronder de beerput. Die structuren zijn gedocumenteerd. De archeologisch onderzochte kelder van Turfstraat 23 maakt deel uit van een complex van drie kelders waarop oorspronkelijk ook drie kleine huizen stonden in de knik van de Turfstraat. De huizen bestonden reeds in de late middeleeuwen, maar het huis van de opgegraven kelder kreeg vermoedelijk pas rond 1700 een kelderruimte tussen de funderingen. Bij die gelegenheid zal ook de beerput onder de vloer zijn aangelegd. Tegen de voorgevelfundering stond een latrine in de kelder en de tweede inlaat vanaf de andere zijde was ofwel een tweede latrine in de kelder of deze stond op de begane grond of zelfs verdieping, met een stortkoker naar beneden. Een gootje van middeleeuwse onderpannen zorgde voor de afvoer naar de beerput. Alle keramiekvondsten uit de kelder hebben een datering in de 17e en vooral eerste kwart van de 18e eeuw, waarbij een Wan Li porseleinen bord lang bewaard kan zijn, voordat het sneuvelde. De aanleg van de kelder en de beerput kan goed samenvallen met de aankoop in 1695 door Reiner Starink. Hij woonde er tot 1732 en noemde zijn huis De Sleepdragende Page.