Heerhugowaard, Ringdijken, Gemeenten Heerhugowaard en Alkmaar (NH.). Een Archeologisch Bureauonderzoek.

<p>secties 10 en 12: In verband met een plan voor het grootschalig rooien van bomen, is een archeologisch bureauonderzoek uitgevoerd voor twee delen van de westelijke ringdijk van de polder Heerhugowaard, gemeente Heerhugowaard, provincie Noord-Holland. De bomen op de dijk moeten weg omdat ze een verzwakking betekenen voor de dijk. Omdat ook de stobben verwijderd moeten worden zijn bodemingrepen nodig tot naar schatting ongeveer een meter diepte. Op tracé 10 gaat het volgens de opdrachtgever om circa 55 bomen aan weerszijden van een fietspad dat over de ringdijk loopt. Hiervan staan er 24 op de groenstrook tussen het fietspad en de ringvaart en 31 op het binnentalud van de dijk. Op tracé 12 gaat het om respectievelijk 231 en 128 bomen die ook van elkaar worden gescheiden door een fietspad. Het doel van het onderzoek is om vast te stellen wat de kans is op de aanwezigheid van archeologische waarden en in welke mate deze worden bedreigd door de plannen. Bij het bureauonderzoek is een archeologisch verwachtingsmodel van het gebied gemaakt aan de hand van beschikbare fysisch-geografische, archeologische en historischgeografische informatie. Tijdens het neolithicum veranderde het gebied van een getijdengebied in een veenmoeras. Het veen werd omstreeks de tiende of elfde eeuw ontgonnen. Daardoor daalde het maaiveld, traden er overstromingen op en ontstond het meer De Waerd. Uit Heerhugowaard zijn geen prehistorische resten bekend. Mogelijk is er toen wel bewoning geweest, maar zijn de overblijfselen daarvan verspoeld in het meer. De oudste bekende resten zijn scherven middeleeuws aardewerk. Bewoningslagen of sporen uit de middeleeuwen zijn niet bekend. Het meer werd droog gemalen in 1631. Daarvoor zijn 48 molens gebruikt. Van deze molens is er één bewaard gebleven. De tracés lopen op twee plekken langs voormalige poldermolens op afstanden van 12 en 24 meter. Mogelijk zijn ter plaatse in de dijk archeologische resten aanwezig die geassocieerd zijn met de zeventiende-eeuwse molens. Het advies is om het verwijderen van de stobben in de dijk bij de twee voormalige molens te laten uitvoeren onder archeologische begeleiding.</p><p>Secties 5-7: Er is een archeologisch bureauonderzoek uitgevoerd voor zes tracés aan de voet van de ringdijk van de polder Heerhugowaard, gemeente Heerhugowaard, provincie Noord-Holland. Aanleiding is het opbrengen van grond ter verbetering van de stabiliteit van de waterkering. Hiertoe is het nodig om bomen te rooien en leidingen te verleggen. De bomen staan als bosjes aan de voet van de dijk. Het verwijderen van de stobben gebeurt naar verwachting tot een diepte van ongeveer één meter. De leidingen worden gelegd op een diepte van één tot anderhalve meter. Het doel van het onderzoek is om vast te stellen wat de kans is op de aanwezigheid van archeologische waarden en in welke mate deze worden bedreigd door de plannen. Bij het bureauonderzoek is een archeologisch verwachtingsmodel van het gebied gemaakt aan de hand van beschikbare fysisch-geografische, archeologische en historisch-geografische informatie. Tijdens het neolithicum veranderde het gebied van een getijdengebied in een veenmoeras. Het veen werd omstreeks de tiende of elfde eeuw ontgonnen. Daardoor daalde het maaiveld, traden er overstromingen op en ontstond het meer De Waerd. Uit Heerhugowaard zijn geen prehistorische resten bekend. Mogelijk is er toen wel bewoning geweest, maar zijn de overblijfselen daarvan verspoeld in het meer. De oudste bekende resten zijn scherven middeleeuws aardewerk. Bewoningslagen of sporen uit de middeleeuwen zijn niet bekend. Het meer werd droog gemalen in 1631. Daarvoor zijn 48 molens gebruikt. Van deze molens is er één bewaard gebleven. Het oostelijke uiteinde van tracé 7.2 ligt op een afstand van 36 meter van de vermoedelijke locatie van Bovenmolen Oostertocht. Het advies is om het verwijderen van de stobben aldaar te laten uitvoeren onder archeologische begeleiding.</p>