มาตรการทางกฎหมายในการป้องกันและจัดการคลื่นความร้อนทางทะเลที่มีสาเหตุมาจากการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศของประเทศไทยตามอนุสัญญาสหประชาชาติว่าด้วยกฎหมายทะเล ค.ศ. 1982

คลื่นความร้อนทางทะเล (Marine Heat Waves) เกิดจากการที่มหาสมุทรดูดซับก๊าซเรือนกระจก (GHGs) ที่เกิดจากการดำเนินกิจกรรมของมนุษย์ในปริมาณมากจากชั้นบรรยากาศเข้าสู่มหาสมุทร และสร้างความเสียหายต่อสิ่งมีชีวิตในทะเลอย่างมีนัยยะสำคัญการค้นคว้าอิสระเล่มนี้มุ่งศึกษากฎหมายระหว่างประเทศที่สามารถนำมาปรับใช้ในการจัดการและป้องกันคลื่นความร้อนทางทะเล คือ อนุสัญญาสหประชาชาติว่าด้วยกฎหมายทะเล ค.ศ.1982 หรือ UNCLOS ซึ่งเป็นกฎหมายแม่บทของกฎหมายทะเล ที่กล่าวถึงสิทธิหน้าที่ของรัฐภาคีเกี่ยวกับทะเลไว้อย่างกว้าง ๆ รวมถึงการคุ้มครองและรักษาสิ่งแวดล้อมทางทะเลจากแหล่งกำเนิดต่าง ๆ และศึกษากฎหมายระหว่างประเทศที่เกี่ยวข้องกับการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ ทั้งอนุสัญญาสหประชาชาติว่าด้วยการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ และความตกลงปารีส รวมถึงศึกษาตราสารระหว่างประเทศอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องที่ UNCLOS เปิดช่องให้นำมาพิจารณาประเทศไทยเป็นประเทศที่ได้รับผลกระทบจากการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศซึ่งอาจส่งผลกระทบต่ออุณหภูมิของมหาสมุทรให้เพิ่มขึ้นตามด้วยอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ จนอาจนำไปสู่นำไปสู่ปรากฏการณ์คลื่นความร้อนทางทะเลและส่งผลกระทบโดยตรงกับสิ่งมีชีวิตในทะเลได้ในอนาคต ประเทศไทยในฐานะรัฐภาคีของ UNCLOS จึงมีพันธกรณีตามภาค 12 ในการคุ้มครองและสงวนรักษาสิ่งแวดล้อมทางทะเล และออกกฎหมายหรือมาตรการที่จำเป็นใด ๆ เพื่อป้องกัน ลด และควบคุมมลพิษจากแหล่งต่าง ๆ ที่ก่อให้เกิดคลื่นความร้อนทางทะเล แต่ในปัจจุบันคลื่นความร้อนทางทะเลยังเป็นประเด็นใหม่ที่ประเทศไทยยังไม่มีการตระหนักถึงสภาพปัญหาและผลกระทบของคลื่นความร้อนทางทะเล จึงยังไม่มีกฎหมายที่เกี่ยวกับการคุ้มครองและรักษาสิ่งแวดล้อมทางทะเล จากคลื่นความร้อนโดยเฉพาะ และมาตรการทางกฎหมายที่มีอยู่ยังไม่เพียงพอที่จะปรับใช้ในการแก้ปัญหาคลื่นความร้อนทางทะเลได้อย่างมีประสิทธิภาพดังนั้น ประเทศไทยจึงควรพัฒนา แก้ไขและปรับปรุงมาตรการทางกฎหมายเพื่อเตรียมรับมือกับคลื่นความร้อนทางทะเลที่อาจเกิดขึ้นได้ในอนาคต