مادٔه تاریک به مثابه انرژی گرمایی خودتنظیم شونده گرانشی

مادٔه تاریک یکی از بنیادیترین مسائل حل نشدٔه کیهان شناسی مدرن است. در این چارچوب، فرض نمیشود که مادٔه تاریک ذره ای جدید باشد، بلکه به عنوان فازی از انرژی گرمایی–حجمی در نظر گرفته میشود که به دلیل آستانه های فیزیکی خاص، از برهمکنش تابشی و ترمودینامیکی با مادٔه باریونی بازمی ماند. این رویکرد، نیاز به معرفی ذرات بنیادی فرضی و ناشناخته را که مشخصات آنها صرفاً از روی اثرات گرانشیشان استنباط میشود، از بین میبرد و به جای آن، بر خواص ترمودینامیکی و گرانشی یک فاز خاص از انرژی تمرکز میکند.