ประเทศไทยกับความเชื่อมโยงระหว่างภาคเศรษฐกิจจริงและตลาดทุน

งานวิจัยชิ้นนี้ทำการวิเคราะห์มิติของความเสี่ยงที่จะเกิดขึ้นในตลาดหุ้นไทยผ่านการส่งผ่านความเสี่ยงระหว่างภาคการเงินกับภาคเศรษฐกิจจริงภายในประเทศ และภาคการเงินกับภาคเศรษฐกิจจริงต่างประเทศ โดยทำการประยุกต์ใช้แบบจำลอง Vector Autoregressive (VAR) และแบบจำลอง DCC-GARCH ในการสร้างดัชนีความเชื่อมโยง (Connectedness-Index) โดยมีต้นแบบจากงานศึกษาของ Diebold and Yilmaz (2009)ผลการศึกษาพบว่าตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา ตั้งแต่ ค.ศ. 2000 ถึง สิ้นปี ค.ศ. 2021 ตลาดหุ้นไทยมีระดับความเชื่อมโยงกับภาคตลาดหุ้นต่างประเทศเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง โดยส่วนใหญ่ตลาดหุ้นไทยเป็นฝ่ายได้รับความผันผวนสุทธิจากตลาดหุ้นต่างประเทศ ในขณะเดียวกันสำหรับมุมมองความเชื่อมโยงระหว่างภาคการเงินกับภาคเศรษฐกิจจริงภายในประเทศ งานศึกษานี้พบว่ามีความเชื่อมโยงเพิ่มสูงขึ้นสอดคล้องกับวิกฤตในประเทศไทย โดยภาคเศรษฐกิจจริงภายในประเทศรับความผันผวนสุทธิจากตลาดหุ้น (SET) และตลาดการเงินอื่น ๆ อยู่เสมอ โดยมีสัดส่วนมากที่สุดจากตลาดอัตราแลกเปลี่ยน และในมุมของหมวดอุตสาหกรรมรับความผันผวนมามากจากหมวดบริการ อดคล้องกับผลผลิตมวลรวมของประเทศ (GDP) ที่มีสัดส่วนมากในด้านการส่งออกสุทธิ (Net Export) และภาคบริการ (Service) สำหรับในส่วนของความเชื่อมโยงของตลาดหุ้นไทยกับภาคเศรษฐกิจจริงต่างประเทศ พบว่าระดับความเชื่อมโยงกับความไม่แน่นอนในการดำเนินนโยบายทางเศรษฐกิจจะเพิ่มสูงขึ้นในทุกช่วงวิกฤต โดยเฉพาะวิกฤตการเงินโลก (GFC) และวิกฤต COVID-19 ซึ่งแสดงถึงความสำคัญของการดำเนินนโยบายทางเศรษฐกิจในการตอบสนอง บรรเทา และแก้ปัญหาในช่วงวิกฤต ซึ่งหากล่าช้า ไม่แน่นอน และไม่มีประสิทธิภาพจะส่งผลอย่างมากต่อความเชื่อมั่นของผู้ลงทุน ซึ่งแสดงผ่านความผันผวนในตลาดหุ้น และในส่วนสุดท้ายความเชื่อมโยงกับตลาดหุ้นต่างประเทศพบว่าตลาดหุ้นไทยค่อนข้างรับความผันผวนมาจากกลุ่มประเทศพัฒนาแล้ว (Developed) มากกว่ากลุ่มประเทศกำลังพัฒนา (Emerging) โดยในภายหลังรับความผันผวนจากตลาดหุ้นสหรัฐอเมริกา และตลาดหุ้นจีนลดลงเมื่อเทียบกับตลาดหุ้นประเทศอื่น ๆ นอกจากนี้พบว่าตลาดหุ้นไทยมีพฤติกรรมที่เปลี่ยนแปลงไปในช่วงวิกฤตอย่างมีนัยสำคัญหรือเกิดผลลุกลาม (Contagion) นอกจากนี้ยังพบว่าในช่วงที่ตลาดหุ้นไทยมีความผันผวนสูงจะมีความอสมมาตรในการรับความผันผวนจากตลาดหุ้นต่างประเทศ