Archeologische opgraving Meijerstad Sluisstraat Opgraving (DO) Sluisstraat-Vondelstraat te Veghel, gemeente Meierijstad

<p>Tijdens de opgraving (DO) aan de Sluisstraat-Vondelstraat te Veghel, gemeente Meierijstad, zijn beekdalopvullingen aangetroffen bestaande uit sterk humeuze of venige zand- of kleipakketten lokaal afgewisseld met lichtgrijze zandlaagjes. De sterk humeuze en venige pakketten kunnen geïnterpreteerd worden als oeverafzettingen van een beek of in verband gebracht worden met de verlanding van een geul. De zandlaagjes wijzen op een actief beekdal met stromend water. Het beekdal lijkt vanuit het zuidoosten, nabij de toren van de H. Hartkerk, naar het noorden gelopen te hebben om daar de Sluisstraat te kruisen. Aan de hand van het vondstmateriaal uit de beekdalopvullingen en historische informatie kan geconcludeerd worden dat het beekdal al in de Late-Middeleeuwen B actief was en waarschijnlijk vóór de 19e eeuw is verland en mogelijk deels gedempt. In het zuidwestelijke deel van het onderzoeksgebied lijkt het dekzandlandschap omhoog te komen. Lokaal ligt hier een geroerde bouwvoor op het dekzand, maar merendeels betreft het een (sub)recent opgebracht zandpakket op de C-horizont van het dekzand. Als zodanig is hier een AC-profiel aanwezig. Het (sub)recent opgebrachte zandpakket komt over het gehele onderzoeksgebied voor en hangt hoogstwaarschijnlijk samen met de sloop van de bebouwing langs de Sluisstraat voor de bouw van de H. Hartkerk in 1961-1962.</p><p>Binnen het opgravingsterrein zijn 58 sporen gedocumenteerd. In hoofdlijnen kunnen de sporen onderverdeeld worden in natuurlijke sporen, samenhangende met het vroegere beekdal, (sub)recente verstoringen, bewoningssporen, sporen in de context van activiteiten op woon-/achtererven, en sporen die mogelijk samenhangen met perceelgrenzen. Het oudste spoor lijkt een deel van een zuidnoord georiënteerde greppel, waarin aardewerk uit de Late-Middeleeuwen B is aangetroffen. Mogelijk betreft het een ontginnings- en ontwateringsgreppel die tevens een voorganger van de Sluisstraat begrensde en/of eventueel ook laatmiddeleeuwse woonerven kan hebben omsloten. Archeologische indicaties voor deze woonerven zijn niet aangetroffen. Duidelijke structuren met overeenkomstige dateringen betroffen drie bakstenen (water)putten en bakstenen funderingen, die samen een kelder vormden. De (water)putten konden op basis van het baksteentype en -formaat in de 17e en 18e eeuw gedateerd worden. Echter vondstmateriaal uit de vulling van één van de (water)putten geeft ook een datering in de 19e eeuw. Verder is een bakstenen kelder aangetroffen in de zuidwest hoek van het onderzoeksgebied die in de 19e en vroege-20e eeuw kan worden gedateerd, en waarschijnlijk behoorde tot een woning afgebroken in het kader van de bouw van de H. Hartkerk in 1961-1962. Daarnaast zijn op een hoger niveau in de stratigrafie uitbraaksleuven gevuld met bouwzand waargenomen, hoofdzakelijk binnen het (sub)recent opgebrachte zandpakket. Aan de onderzijde van een enkele uitbraaksleuf zijn houten funderingspalen aangetroffen. Opnieuw lijken deze uitbraaksleuven samen te hangen met gebouwen, die mogelijk terug dateren tot in de 19e eeuw en in de tweede helft van de 20e eeuw zijn afgebroken. Tot slot zijn in het zuidoostelijke deel van het plangebied resten aangetroffen van de in 2006 gesloopte H. Hartkerk, waaronder betonnen funderingspalen. Van proto-industriële activiteiten zijn geen evidente archeologische aanwijzingen gevonden, zoals werd verwacht op basis van het eerder uitgevoerde proefsleuvenonderzoek.</p>