بازتولید نتایج هم ارز فرمول انیشتین

زایش حجم در برابر توهم سینماتیک در بستر از پیش‌موجود در پارادایم کلاسیک و نسبیتی، همواره فرض باطل بر وجود یک ظرف از پیش‌موجود (مختصات فضاییِ تهی) استوار بوده که در آن ماده یا موج از نقطه‌ای به نقطهٔ دیگر جابه‌جا می‌شود. این نگرش مکانیکی منجر به بن‌بست در تعریف تکانه ناشی از واپاشی می‌گردد. در چارچوب دینامیک دافعه پیوستهٔ، حرکت در بسترِ آماده معنا ندارد؛ جرم ، خود یک بستهٔ اینرسیایی محبوس تحت فشار فراگیر میدان است. هنگام واپاشی، تنش آزادشده به نقطه‌ای منتقل نمی‌شود و درون فضایی حرکت نمی‌کند، بلکه تنش آزادشده دقیقاً عینِ خلق و زایشِ حجم مادیِ جدید در کیهان است.سرعت ( که برای سرعت نور در خلأ است) یک ذره در فضا نیست، بلکه ثابت آهنگ زایش و بسط هندسی این پیوستار تنشی است.لذا مقاله بایستی با این دید مورد مطالعه قرار گیرد و لذا هرگونه استنباط سینماتیکیِ سنتی در این رابطه باطل است.»