ปัจจัยที่มีผลต่อการเลื่อนระดับตำแหน่งที่สูงขึ้นของบุคลากรสายสนับสนุนมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ (Quantitative Research) ประเภทการวิจัยเชิงสำรวจ (Survey Research) มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ของปัจจัยด้านต่าง ๆ และวิเคราะห์ปัญหาและอุปสรรคต่อความสมัครใจในการเข้าสู่กระบวนการเลื่อนระดับตำแหน่งที่สูงขึ้นของบุคลากรสายสนับสนุน มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ นำไปสู่แนวทางส่งเสริมการเลื่อนระดับตำแหน่งของบุคลากรสายสนับสนุนมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ ได้แก่ บุคลากรสายสนับสนุนของมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ รวมจำนวน 364 คน โดยใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือที่สร้างขึ้นจากการประมวลแนวคิด ทฤษฎีที่เกี่ยวข้อง การวิเคราะห์ข้อมูล ได้วิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยส่วนบุคคลและปัจจัยในการทำงานที่ส่งผลต่อความสมัครใจในการเข้าสู่กระบวนการเลื่อนระดับตำแหน่งที่สูงขึ้นของบุคลากรสายสนับสนุน มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ โดยสถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ได้แก่ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การวิเคราะห์ความแปรปรวน F-test (One Way ANOVA) และค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สันผลการวิจัยจากกลุ่มตัวอย่างพบว่า 1) ปัจจัยส่วนบุคคลส่วนใหญ่มีอายุระหว่าง 31-40 ปีระดับการศึกษาปริญญาตรี มีรายได้เฉลี่ยต่อเดือน 30,001-40,000 บาท เป็นพนักงานมหาวิทยาลัย มีระยะเวลาการปฏิบัติงาน 6-10 ปี มีจำนวนสมาชิกในครอบครัวที่ต้องดูแล 3 คน 2) ปัจจัยในการทำงาน ได้แก่ ลักษณะงานที่รับผิดชอบ โอกาสความก้าวหน้าในหน้าที่การงาน สัมพันธภาพกับเพื่อนร่วมงาน มีความสำคัญในระดับมาก และสภาพแวดล้อมในการทำงาน สัมพันธภาพกับหัวหน้างาน มีความสำคัญระดับปานกลาง 3) ระดับการเข้าสู่ตำแหน่งที่สูงขึ้นภาพรวมมีความสำคัญระดับปานกลางผลการทดสอบสมมติฐาน พบว่า 1) ปัจจัยส่วนบุคคลด้านอายุ ระดับการศึกษา รายได้เฉลี่ยต่อเดือน ประเภทการจ้าง ที่แตกต่างกัน มีผลต่อความสมัครใจในการเข้าสู่กระบวนการเลื่อนระดับตำแหน่งที่สูงขึ้นของบุคลากรสายสนับสนุน มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์แตกต่างกัน 2) ปัจจัยในการทำงานด้านสภาพแวดล้อมในการทำงาน สัมพันธภาพกับหัวหน้างาน ลักษณะงานที่รับผิดชอบ โอกาสความก้าวหน้าในหน้าที่การงาน มีผลต่อความสมัครใจในการเข้าสู่กระบวนการเลื่อนระดับตำแหน่งที่สูงขึ้นของบุคลากรสายสนับสนุน มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01