Historische infrastructuur (vlakken) (Omgevingsvisie en -verordening 2023)

De historische infrastructuur in dit vlakkenbestand geeft alle transportaderen weer die in het verleden van regionaal belang zijn geweest. Dat zijn wegen, smalsporen en spoorwegen. Overijssel kende tot in de 19e eeuw uitgestrekte woeste gronden. De kerktorens van de nederzettingen vormden daarom vaak de enige oriëntatiepunten en bepaalde, naast de ondergrond, mede de richting van de weg. Ook belangrijke regionale routes volgden deze tracés, in tegenstelling tot de snelwegen die de nederzettingen juist vermijden. Een uitzondering vormden de Hessenwegen. In de winter waren laaggelegen gebieden vaak zo vochtig dat ze onbegaanbaar werden. Hierdoor moest men de hoger gelegen gebieden opzoeken zoals dijken, oeverwallen van beekjes en ruggen in het landschap. Wanneer de natte gebieden zo groot waren dat men ver moest omreizen werden soms verhoogde tracés aangelegd om zo een weg te creëren die ook in de winter begaanbaar bleef. In de zomer waren met name de hooggelegen ruggen zo droog dat de zandpaden mul werden. De paden werden op deze plaatsen regelmatig verlegd om te voorkomen dat karren vast kwamen te zitten. Toch bleven de routes die werden gevolgd in grote lijnen hetzelfde, waardoor ze op kaart konden worden gezet. De historische routes zijn dus sterk verbonden met het landschap en de ontwikkeling van nederzettingen in het verleden. In de 19e eeuw werd vervoer over land geleidelijk gemechaniseerd. Via spoorwegen konden goederen en personen veel sneller en in grotere aantallen worden vervoerd dan via de oude landwegen. De nationale en regionale spoorlijnen zijn voor het overgrote deel nog steeds in gebruik. De stoomtramlijnen zijn in de jaren 1930 en 1940 vrijwel allemaal verdwenen, de tracés van deze lijnen zijn vaak nog deels in het landschap te herkennen. Ze vormen een herinnering aan een belangrijke periode in de Nederlandse geschiedenis.本面状数据集（vlakkenbestand）中的历史基础设施，展示了历史上曾具备区域重要性的所有交通廊道，涵盖公路、窄轨铁路与标准铁路。直至19世纪，上艾瑟尔省（Overijssel）仍分布着大片荒芜土地，因此定居点的教堂塔楼往往是唯一的地标，除地形条件外，也协助确定了道路的走向；其他重要的区域路线也遵循此类走线，而高速公路则恰恰避开定居点，黑森公路（Hessenwegen）是其中的例外。冬季时，低洼区域往往过于潮湿而无法通行，为此人们不得不转向地势较高的区域，例如堤坝、小溪岸堤以及地形脊线；当湿地区域面积过大、需要绕行极远距离时，人们有时会修建加高的廊道，以打造即便冬季也可通行的道路。夏季时，地势较高的脊线区域尤为干燥，致使沙质路面沦为泥泞之地，为此人们会定期在这些区域重新铺设道路，以防车辆陷入泥沼，尽管如此，人们所遵循的路线大体保持不变，因此可被绘制于地图之上。由此可见，历史路线与当时的地形地貌以及定居点的发展紧密相关。19世纪，陆路运输逐步实现机械化，相较于古老的陆路，铁路能够以更快的速度、更大的运量运输货物与人员；绝大多数国家与区域铁路线至今仍在使用，而蒸汽有轨电车线路则在20世纪30至40年代几乎全数消失，但其廊道痕迹仍常在地形中部分留存，见证了荷兰历史上一段重要的时期。